Shloka 67
कर्ण ससूतं सरथं सकेतु- मदृश्यमण्जोगतिभश्ि: प्रचक्रे । तदनन्तर सवारोंसहित हजारों घोड़ों और सहस््रों पैदल वीरोंको मारकर रथ, सारथि और ध्वजसहित कर्णको भी शीघ्रगामी बाणोंद्वारा ढककर अदृश्य कर दिया ।।
sañjaya uvāca |
karṇaṃ sasūtaṃ sarathaṃ saketuṃ adṛśyam añjogatibhiḥ pracakre |
tad-anantaraṃ savāroṃsahitaṃ sahasrāṇi aśvān sahasrāṇi ca padātivīrān hatvā ratha-sārathi-dhvajasahitaṃ karṇam api śīghragāmibhir bāṇair dhakvā adṛśyaṃ cakāra ||
athākrośan kuravo vadhyamānā dhanañjayenādhirathiṃ samantāt ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಅನಂತರ ಧನಂಜಯನು ಸಾವಿರಾರು ಅಶ್ವಾರೋಹಿಗಳನ್ನು ಕುದುರೆಗಳೊಡನೆ ಮತ್ತು ಸಾವಿರಾರು ಪಾದಾತಿ ವೀರರನ್ನೂ ಸಂಹರಿಸಿ, ಕರ್ಣನನ್ನು ಸಸೂತ-ಸರಥ-ಸಕೇತು ಸಹಿತ ವೇಗವಂತ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಆವರಿಸಿ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಡಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದನು। ಆಗ ಧನಂಜಯನು ಅಧಿರಥಿಪುತ್ರ ಕರ್ಣನ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಹಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕೌರವರು ಆಕ್ರಂದಿಸಿದರು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh reality of kṣatriya-dharma in war: a warrior’s duty demands decisive action and mastery, yet the immediate human cost—armies falling and allies crying out—reveals the ethical gravity that accompanies martial excellence.
Arjuna (Dhanañjaya) unleashes a dense volley of swift arrows, killing large numbers of mounted and foot soldiers and then completely covering Karṇa—along with his chariot, charioteer, and banner—so that Karṇa is momentarily hidden from view; the Kauravas, being slaughtered on all sides, cry out.