Shloka 2
(आशीविषावग्निमिवापधूमं वैरं मुखाभ्यामभिनि:श्वसन्तौ । यशस्विनौ जज्वलतुर्मधे तदा घृतावसिक्ताविव हव्यवाहौ ।।
āśīviṣāv agnim ivāpa-dhūmaṃ vairaṃ mukhābhyām abhiniḥśvasantau | yaśasvinau jajvalatur madhe tadā ghṛtāvasiktāv iva havyavāhau ||
ಆಗ ಆ ಇಬ್ಬರು ಯಶಸ್ವೀ ವೀರರು ದೀರ್ಘವಾಗಿ ನಿಶ್ವಸಿಸುತ್ತಾ, ವಿಷಧರ ಸರ್ಪಗಳಂತೆ ತಮ್ಮ ಮುಖಗಳಿಂದ ಧೂಮರಹಿತ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ವೈರವನ್ನೇ ಹೊರಸೂಸುವವರಾಗಿ ಕಂಡರು. ರಣಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಘೃತಾಹುತಿಯಿಂದ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿದ ಎರಡು ಯಜ್ಞಾಗ್ನಿಗಳಂತೆ ದೇದೀಪ್ಯಮಾನರಾದರು. ಹಿಮವತ್ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಮದಧಾರೆ ಹರಿಸುವ, ಮಹಾದಂತಗಳಿರುವ ಎರಡು ಗಜಗಳು ಒಂದು ಗಜಿನಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡುವಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಉಗ್ರಪರಾಕ್ರಮಿಗಳಾದ ಧನಂಜಯ ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಸೂತಪುತ್ರ ಕರ್ಣ ಯುದ್ಧಕ್ಕಾಗಿ ಪರಸ್ಪರ ಎದುರಿಗೆ ಬಂದರು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how inner hostility (vaira) manifests outwardly as consuming heat—brilliant like sacrificial fire yet destructive like serpent-venom. It implicitly contrasts the radiance of fame and martial excellence with the ethical danger of being driven by enmity rather than restraint and right intention.
Sañjaya describes the moment when the two famed champions face each other in battle, breathing fiercely and appearing to blaze with anger. The imagery compares them to venomous serpents and to two ghee-fed sacrificial fires, emphasizing the intensity of the impending clash.