Shloka 10
(ततः कुरूणामथ सोमकानां शब्दो महान् प्रादुरभूत् समन्तात् | यदार्जुनं सूतपुत्रो5पराह्ने महाहवे शैलमिवाम्बुदो<र्छत् ।।
sañjaya uvāca |
tataḥ kurūṇām atha somakānāṃ śabdo mahān prādurabhūt samantāt |
yadārjunaṃ sūtaputro 'parāhṇe mahāhave śailam ivāmbudo 'rcchat ||
tadaiva cāsīd rathayoḥ samāgamo mahāraṇe śoṇitamāṃsakardame ||
udakrośan somakās tatra pārtha puraḥsarāḥ kṣipraṃ arjuna bhindhi karṇam |
chindhy asya mūrdhānam alaṃ cireṇa śraddhāṃ ca rājyād dhṛtarāṣṭrasūnoḥ ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಆಮೇಲೆ, ಮಹಾಯುದ್ಧದ ಅಪರಾಹ್ನಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಸೂತಪುತ್ರ ಕರ್ಣನು ಪರ್ವತದತ್ತ ಧಾವಿಸುವ ಮೇಘದಂತೆ ಅರ್ಜುನನ ಮೇಲೆ ಎರಗಿದಾಗ, ಕುರುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸೋಮಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮಹಾ ಕೋಲಾಹಲ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ರಕ್ತಮಾಂಸದ ಕೆಸರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ಮಹಾರಣದಲ್ಲಿ ಎರಡು ರಥಗಳ ಘರ್ಷಣೆ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಆಗ ಸೋಮಕಗಳು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬಂದು ಪಾರ್ಥನಿಗೆ ಮರುಮರು ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದರು—“ಅರ್ಜುನ! ಕರ್ಣನನ್ನು ಸಂಹರಿಸು; ಇನ್ನು ವಿಳಂಬ ಬೇಡ. ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸು; ಹಾಗೆಯೇ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರಪುತ್ರನ ರಾಜ್ಯಾಶೆಯನ್ನೂ ಅವನೊಡನೆ ಒಂದೇಸಲ ಕತ್ತರಿಸಿಬಿಡು।”
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the war-ethic of decisive action in a dharma-conflict: allies urge Arjuna to end the threat posed by Karṇa and thereby extinguish Duryodhana’s political hope. It also underscores how political ambition (rājya-śraddhā) is tied to key champions on the battlefield, making personal duels carry collective moral and strategic weight.
In the late afternoon, Karṇa charges at Arjuna with overwhelming force, prompting a great roar from both armies. Their chariots meet and the duel begins amid a battlefield described as mire of blood and flesh. The Somakas shout to Arjuna to strike quickly—behead Karṇa and simultaneously cut off Duryodhana’s hope of winning the kingdom.