Shloka 176
हयांश्व नागांश्व रथांश्व युध्यतो धनंजय: शत्रुगणान् क्षितौ क्षिणोत् परंतु अर्जुनने अपने हाथके बाणों और क्षुरोंद्वारा उन सबके उत्तम-उत्तम अस्त्रोंको काट डाला। शत्रुओंके मस्तक कट-कटकर गिरने लगे। अर्जुनने विपक्षियोंके घोड़ों, हाथियों और रथोंको तथा युद्धमें तत्पर हुए उन शत्रुओंको भी पृथ्वीपर काट गिराया
sañjaya uvāca | hayāṁś ca nāgāṁś ca rathāṁś ca yudhyato dhanañjayaḥ śatrugaṇān kṣitau kṣiṇot |
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಧನಂಜಯ ಅರ್ಜುನನು ಶತ್ರುಗಣವನ್ನು ಭೂಮಿಗೆ ಉರುಳಿಸಿದನು. ತನ್ನ ಬಾಣಗಳು ಮತ್ತು ಕ್ಷುರಗಳಿಂದ ಅವರ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು; ಶತ್ರುಗಳ ತಲೆಗಳು ಕತ್ತರಿಸಿ ಕತ್ತರಿಸಿ ಬೀಳತೊಡಗಿದವು. ಅವನು ವಿರೋಧಿಗಳ ಕುದುರೆಗಳು, ಆನೆಗಳು, ರಥಗಳು ಹಾಗೂ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಮುನ್ನಡೆದ ಶತ್ರುಗಳನ್ನೂ ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿಸಿದನು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the severe reality of kṣatriya-dharma in wartime: when battle is joined, a warrior must act decisively to protect his side and fulfill duty. It presents martial effectiveness as an instrument of the larger, tragic course of the war, rather than as personal malice.
Sañjaya reports that Arjuna (Dhanañjaya) is cutting down the opposing forces—horses, elephants, chariots, and the warriors themselves—bringing them to the ground in large numbers as the battle intensifies.