शल्य उवाच यदि कर्ण रणे हन्यादद्य त्वां श्वेतवाहन: । उभावेकर थेनाहं हन्यां माधवपाण्डवौ,शल्यने कहा--कर्ण! यदि श्वेतवाहन अर्जुन आज युद्धमें तुझे मार डालें तो मैं एकमात्र रथके द्वारा श्रीकृष्ण और अर्जुन दोनोंका वध कर डालूँगा
śalya uvāca yadi karṇa raṇe hanyād adya tvāṁ śvetavāhanaḥ | ubhāv ekarathe nāhaṁ hanyāṁ mādhava-pāṇḍavau ||
ಶಲ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—“ಕರ್ಣಾ! ಶ್ವೇತವಾಹನನಾದ ಅರ್ಜುನನು ಇಂದು ರಣದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಂದರೆ, ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ಒಂದೇ ರಥದ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಮಾಧವ (ಕೃಷ್ಣ) ಮತ್ತು ಪಾಂಡವ (ಅರ್ಜುನ)—ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಸಂಹರಿಸುವೆನು.”
शल्य उवाच
The verse highlights how, in wartime, vows of retaliation and displays of loyalty can become ethically hazardous: confidence and anger may override discernment, and speech itself can intensify adharma by normalizing extreme violence against even divinely guided opponents.
Śalya addresses Karṇa and declares that if Arjuna (called Śvetavāhana) kills Karṇa that day, Śalya will retaliate by killing both Kṛṣṇa (Mādhava) and Arjuna together, claiming he could do so even with only a single chariot.