Shloka 13
भीमो<पि वेगादवतीर्य यानादू दुःशासनं वेगवानभ्यधावत् | ततः स्मृत्वा भीमसेनस्तरस्वी सापत्नकं यत् प्रयुक्त सुतैस्ते,फिर भीमसेन भी शीघ्रतापूर्वक रथसे उतरकर बड़े वेगसे दःशासनकी ओर दौड़े। उस समय वेगशाली भीमसेनको आपके पुत्रोंद्वारा किये गये शत्रुतापूर्ण बर्ताव याद आने लगे थे
sañjaya uvāca |
bhīmo 'pi vegād avatīrya yānād duḥśāsanaṃ vegavān abhyadhāvat |
tataḥ smṛtvā bhīmasenas tarasvī sāpatnakaṃ yat prayuktaṃ sutais te ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದರು— ಭೀಮನೂ ವೇಗವಾಗಿ ರಥದಿಂದ ಇಳಿದು ದುಃಶಾಸನನ ಕಡೆಗೆ ಮಹಾವೇಗದಿಂದ ಧಾವಿಸಿದನು. ಆಗ ಬಲಿಷ್ಠ ಭೀಮಸೇನನಿಗೆ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರರು ನಡೆಸಿದ ಶತ್ರುತ್ವಪೂರ್ಣ ಅವಮಾನಗಳು ಮತ್ತು ವೈರವ್ಯವಹಾರಗಳು ನೆನಪಾದವು—ಆ ಸ್ಮೃತಿಯೇ ಯುದ್ಧಮಧ್ಯೆ ಅವನ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ತೀಕ್ಷ್ಣಗೊಳಿಸಿತು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how remembrance of past injustice can intensify resolve in conflict; ethically, it invites reflection on the thin line between righteous accountability and consuming vengeance in war.
Bhīma jumps down from his chariot and charges directly at Duḥśāsana, driven by recollection of the Kauravas’ hostile acts against the Pāṇḍavas.