तत: क्षणेन क्षितिपा: क्षतजप्रतिमेक्षणा: । कर्ण ववर्षुर्बाणौचैर्यथा मेघा महीधरम्,यह देख पांचालनरेशोंके नेत्र रोषसे लाल हो गये। जैसे बादल पर्वतपर पानी बरसाते हैं, उसी प्रकार वे क्षणभरमें कर्णपर बाणसमूहोंकी वर्षा करने लगे
tataḥ kṣaṇena kṣitipāḥ kṣatajapratimekṣaṇāḥ | karṇaṁ vavarṣur bāṇaughair yathā meghā mahīdharam ||
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ರಕ್ತವರ್ಣವಾದ ನೇತ್ರಗಳಿದ್ದ ರಾಜರು, ಜಲಧರ ಮೇಘಗಳು ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ಮಳೆ ಸುರಿಸುವಂತೆ, ಕರ್ಣನ ಮೇಲೆ ಬಾಣಗಳ ಮಹಾವರ್ಷೆಯನ್ನು ಸುರಿಸಿದರು।
संजय उवाच
The verse highlights how wrath can rapidly intensify conflict: many rulers, driven by anger, unite to unleash disproportionate force. It implicitly cautions that krodha in war eclipses restraint and turns combat into a storm of violence.
Sañjaya describes the Panchala-aligned kings, their eyes reddened with rage, suddenly showering Karṇa with dense volleys of arrows—likened to clouds raining upon a mountain.