Shloka 85
स्वमायुथं चोपनिकीर्य भूतले धनुश्न कृत्वा सगुणं गुणाधिक: । समार्दयत्तावजितौ नरोत्तमौ शरोत्तमैद्रौणिरविध्यदन्तिकात्,अपने टूटे हुए धनुषको पृथ्वीपर फेंककर अधिक गुणशाली अश्वत्थामाने उस धनुषपर प्रत्यंचा चढ़ायी और किसीसे पराजित न होनेवाले उन दोनों नरश्रेष्ठ श्रीकृष्ण और अर्जुनको उत्तम बाणोंद्वारा निकटसे पीड़ित एवं घायल करना आरम्भ किया
svamāyuthaṃ copanikīrya bhūtale dhanuḥ kṛtvā saguṇaṃ guṇādhikaḥ | samārdayattāv ajitau narottamau śarottamair drauṇir avidhyad antikāt ||
ತನ್ನ ಮುರಿದ ಆಯುಧವನ್ನು ಭೂಮಿಗೆ ಎಸೆದು, ಗುಣದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ದ್ರೋಣಪುತ್ರನು ಆ ಧನುಸ್ಸಿಗೆ ಜ್ಯೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿದನು. ನಂತರ ಸಮೀಪದಿಂದಲೇ ಅಜೇಯ ನರಶ್ರೇಷ್ಠರಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಅರ್ಜುನ—ಆ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ—ಉತ್ತಮ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಒತ್ತಿಹಿಡಿದು ಗಾಯಗೊಳಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು.
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh moral landscape of war: extraordinary skill and determination can be directed toward harming even the most eminent and protected figures. It invites reflection on how martial excellence, when driven by enmity and battlefield necessity, intensifies suffering and tests the boundaries of dharma.
Aśvatthāmā (Drauṇi) discards his weapon/gear onto the ground, quickly strings his bow, and from close range showers Kṛṣṇa and Arjuna with superb arrows, harassing and wounding them despite their reputation as unconquered heroes.