Shloka 4
रथाश्वमातड़पदातिसंघा बाणस्वनैनेमिखुरस्वनैश्व संनादयन्तो वसुधां दिशश्व क्रुद्धा नूसिंहा जयमभ्युदीयु:
sañjaya uvāca |
rathāśvamātaṅgapadātisaṅghā bāṇasvanai nemikhurasvanaiś ca |
saṃnādayanto vasudhāṃ diśaś ca kruddhā nṛsiṃhā jayam abhyudīyuḥ ||
ರಥಿಕರು, ಅಶ್ವಾರೋಹಿಗಳು, ಗಜಾರೋಹಿಗಳು ಮತ್ತು ಪಾದಾತಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳು—ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಉರಿದ ಸಿಂಹಸಮಾನ ವೀರರು—ಜಯವನ್ನು ಬಯಸಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸಿದರು. ಬಾಣಗಳ ಸೀಸು, ಚಕ್ರಗಳ ಗರ್ಜನೆ, ಖುರಗಳ ಠಕ್ಠಕ್ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಅವರು ಭೂಮಿಯನ್ನೂ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಗೊಳಿಸಿ ಶತ್ರುವನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಮುನ್ನುಗ್ಗಿದರು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how collective anger and the thirst for victory can mobilize immense force, suggesting an ethical tension in war: valor and duty may be present, yet krodha (wrath) amplifies violence and overwhelms discernment.
Sañjaya describes the enemy host—chariots, cavalry, elephants, and infantry—advancing in fury. Their movement is portrayed through a soundscape: arrows whizzing, wheels rumbling, and hooves pounding, making earth and sky-directions echo as they move to engage in battle.