Shloka 28
विशोक उवाच कि भीम नैनं त्वमिहाशूणोषि विस्फारितं गाण्डिवस्यातिघोरम् । क्रुद्धेन पार्थेन विकृष्पतो$द्य कच्चिन्नेमौ तव कर्णों विनष्टी,विशोकने कहा--भीमसेन! क्रोधमें भरे हुए अर्जुनके द्वारा खींचे जाते हुए गाण्डीव धनुषकी यह अत्यन्त भयंकर टंकार क्या आज आपको सुनायी नहीं दे रही है? आपके ये दोनों कान बहरे तो नहीं हो गये हैं?
Viśoka uvāca: ki bhīma nainaṃ tvam ihāśṛṇoṣi visphāritaṃ gāṇḍīvasyātighoram | kruddhena pārthena vikṛṣpato 'dya kaccin nemau tava karṇau vinaṣṭī ||
ವಿಶೋಕನು ಹೇಳಿದನು—ಭೀಮಾ! ಕ್ರುದ್ಧನಾದ ಪಾರ್ಥ (ಅರ್ಜುನ) ಇಂದು ಗಾಂಡೀವವನ್ನು ಎಳೆಯುವಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ಆ ಅತ್ಯಂತ ಘೋರ ನಾದವನ್ನು ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲವೇ? ನಿನ್ನ ಎರಡೂ ಕಿವಿಗಳು ವಿಫಲವಾಗಿಲ್ಲವೋ?
विशोक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights battlefield rhetoric as a moral-psychological test: a warrior is expected to remain alert and unshaken by fearsome signs (like the thunderous twang of a great bow). It underscores the kṣatriya ideal of steadiness and readiness in the face of an opponent’s formidable power.
Viśoka taunts or challenges Bhīma by pointing to the terrifying sound of Arjuna’s Gāṇḍīva being drawn in anger, implying that such a signal should be unmistakable on the battlefield. The remark functions as provocation and as a dramatic marker of Arjuna’s imminent action.