Shloka 6
रथं ससूतं सहयं च कज्चित् कश्रिद्रथी मृत्युवशं निनाय । निनाय चाप्येकगजेन कश्रिद् रथान् बहून् मृत्युवशे तथाश्वान्,किसी रथीने किसी एक रथीको घोड़ों और सारथिसहित मौतके हवाले कर दिया तथा किसी दूसरे वीरने एकमात्र हाथीके द्वारा बहुत-से रथियों और घोड़ोंको मौतका ग्रास बना दिया
rathaṁ sasūtaṁ sahayaṁ ca kaścit kaścid rathī mṛtyuvaśaṁ nināya | nināya cāpy ekagajena kaścid rathān bahūn mṛtyuvaśe tathāśvān |
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಘೋರ ಯುದ್ಧಕಲಹದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ರಥಿಯು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ರಥಿಯನ್ನು ರಥ, ಸಾರಥಿ ಮತ್ತು ಸಹಾಯಕರೊಡನೆ ಮೃತ್ಯುವಶಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದನು. ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವೀರನು ಒಂದೇ ಆನೆಯ ಬಲದಿಂದ ಅನೇಕ ರಥಗಳನ್ನೂ ಕುದುರೆಗಳನ್ನೂ ಮೃತ್ಯುಗ್ರಾಸಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದನು॥
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the grim ethical reality of war: individual valor can rapidly become mass destruction, and life on the battlefield is precarious—drawn swiftly under the dominion of death. It implicitly invites reflection on the cost of conflict and the fragility of embodied life.
Sañjaya describes intense fighting where one chariot-warrior kills another along with his entire chariot-team, and elsewhere a warrior, aided by a single elephant, causes the death of many chariot-fighters and horses—emphasizing the scale and speed of slaughter.