Shloka 20
मृषा कृत्वा व्रतं तस्य पापस्य मधुसूदन । पातयिष्ये रथात् कायं शरै: संनतपर्वभि:,“मधुसूदन! जिस दुरात्माने मेरे वधके लिये यह व्रत लिया है कि जबतक अर्जुनको मार न लूंगा, तबतक दूसरोंसे पैर न धुलाऊँगा। उस पापीके इस व्रतको मिथ्या करके झुकी हुई गाँठवाले बाणोंद्वारा उसके इस शरीरको रथसे नीचे गिरा दूँगा
mṛṣā kṛtvā vrataṁ tasya pāpasya madhusūdana | pātayiṣye rathāt kāyaṁ śaraiḥ saṁnataparvabhiḥ ||
“ಓ ಮಧುಸೂದನ! ಆ ಪಾಪಿಯ ವ್ರತವನ್ನು ನಾನು ಸುಳ್ಳಾಗಿಸುವೆನು; ವಂಗಿದ ಸಂಧಿಗಳಿರುವ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನ ದೇಹವನ್ನು ರಥದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸುವೆನು.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how rigid vows taken in anger or for wrongful ends can be overturned by righteous opposition; it also reflects the battlefield ethic that a ‘vow’ does not sanctify an unjust intent, and that consequences follow adharma.
Sañjaya reports a warrior’s resolve addressed to Kṛṣṇa (Madhusūdana): he intends to invalidate an enemy’s vow by using specially described arrows to strike him down and topple him from his chariot.