Shloka 105
“अर्जुन! तुम्हें ज्ञात होना चाहिये कि पांचालयोद्धा, द्रौपदीके पुत्र, धृष्टद्युम्न, शिखण्डी, धृष्टद्युम्नके पुत्रजण, नकुल-कुमार शतानीक, नकुल-सहदेव, दुर्मुख, जनमेजय, सुधर्मा और सात्यकि--ये सब-के-सब कर्णके वशमें पड़ गये हैं ।।
sañjaya uvāca |
abhyāhatānāṃ karṇena pāñcālānām asau raṇe |
śrūyate ninado ghoras tvadbandhūnāṃ paraṃtapa ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಅರ್ಜುನನೇ! ಪಾಂಚಾಲ ಯೋಧರು, ದ್ರೌಪದೆಯರು, ಧೃಷ್ಟದ್ಯುಮ್ನ, ಶಿಖಂಡಿ, ಧೃಷ್ಟದ್ಯುಮ್ನನ ಪುತ್ರರು, ನಕುಲನ ಪುತ್ರ ಶತಾನೀಕ, ನಾಕುಲಿ, ನಕುಲ-ಸಹದೇವ, ದುರ್ಮುಖ, ಜನಮೇಜಯ, ಸುಧರ್ಮಾ ಮತ್ತು ಸಾತ್ಯಕಿ—ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಕರ್ಣನ ವಶಕ್ಕೆ ಒಳಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆಂದು ತಿಳಿ. ಶತ್ರುಸಂತಾಪಕನೇ! ರಣಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕರ್ಣನಿಂದ ಗಾಯಗೊಂಡ ನಿನ್ನ ಬಂಧುಗಳಾದ ಪಾಂಚಾಲರ ಆ ಘೋರ ಆಕ್ರಂದನ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದೆ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of warfare: tactical success (Karṇa’s blows) is inseparable from human suffering (the dreadful cries of allies). It implicitly urges discernment about the consequences of violence even when performed under kṣatriya-duty.
Sañjaya reports to Arjuna that the Pāñcāla forces—counted among Arjuna’s allies/kinsmen—have been grievously struck by Karṇa, and their terrible cries are clearly heard across the battlefield.