Shloka 156
कर्णवधार्थं धनञ्जयस्य प्रतिज्ञा — Arjuna’s resolve for Karṇa’s defeat
पार्थमन्ये महाराज रथस्थं जगृहुर्मुदा । महाराज! कई योद्धाओंने भगवान् श्रीकृष्णकी दोनों विशाल भुजाएँ पकड़ लीं। दूसरोंने रथपर बैठे हुए अर्जुनको भी प्रसन्नतापूर्वक पकड़ लिया
pārtham anye mahārāja rathasthaṁ jagṛhur mudā | mahārāja! kecid yoddhā bhagavataḥ śrīkṛṣṇasya ubhe viśāle bhujau jagṛhuḥ | anye rathopaviṣṭam arjunam api prasannatayā jagṛhuḥ |
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಮಹಾರಾಜ! ಕೆಲ ಯೋಧರು ಹರ್ಷದಿಂದ ರಥಸ್ಥನಾದ ಪಾರ್ಥನನ್ನು (ಅರ್ಜುನನನ್ನು) ಹಿಡಿದರು. ಮಹಾರಾಜ! ಅನೇಕ ರಣವೀರರು ಭಗವಾನ್ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಎರಡೂ ಮಹಾಬಾಹುಗಳನ್ನೂ ಹಿಡಿದರು; ಇತರರು ರಥದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಅರ್ಜುನನನ್ನೂ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹಿಡಿದರು.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in a dharma-yuddha, the battlefield can descend into impulsive frenzy—joy in violence and the urge to overpower can eclipse discernment. The verse also highlights Kṛṣṇa’s participation in human conflict: though revered as Bhagavān, he is physically confronted, underscoring the gravity of war and the need for self-mastery amid chaos.
Sañjaya reports a close-quarters moment: groups of warriors rush the chariot and, in excitement, physically grab Arjuna and even seize Kṛṣṇa’s two strong arms. It depicts intense grappling around the chariot rather than distant missile combat.