Shloka 41
युधिष्ठिरस्य धनंजय-प्रति गर्हा
Yudhiṣṭhira’s Reproach to Dhanaṃjaya
ततः संधाय नवतिं निमेषान्नतपर्वणाम् । बिभेद कवचं राज्ञो रणे कर्ण: शितै: शरै:,तत्पश्चात् पलक मारते-मारते झुकी हुई गाँठवाले नब्बे बाणोंका संधान करके कर्णने उन पैने बाणोंद्वारा रणभूमिमें राजा युधिष्ठिरके कवचको छिलन्न-भिन्न कर डाला
tataḥ sandhāya navatiṁ nimeṣān nataparvaṇām | bibheda kavacaṁ rājño raṇe karṇaḥ śitaiḥ śaraiḥ ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಅನಂತರ ಕರ್ಣನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ವಂಗಿದ ಸಂಧಿಗಳಿರುವ ತೊಂಬತ್ತು ಬಾಣಗಳನ್ನು ಸಂಧಾನ ಮಾಡಿ, ಆ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಶರಗಳಿಂದ ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜನ ಕವಚವನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಚೂರುಚೂರಾಗಿಸಿದನು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war, skill and determination can overwhelm even strong defenses; ethically it points to the harsh momentum of kṣatriya duty, where protection and restraint can be rapidly eroded, forcing leaders to confront the consequences of choosing battle.
Sañjaya reports that Karṇa strings and releases ninety specially described arrows and, with sharp shafts, rends the king Yudhiṣṭhira’s armor in the midst of battle.