Shloka 26
युधिष्ठिरस्य धनंजय-प्रति गर्हा
Yudhiṣṭhira’s Reproach to Dhanaṃjaya
तब क्रूर पराक्रमी राधापुत्र कर्णने थोड़ी ही देरमें होशमें आकर राजा युधिष्ठिरको मार डालनेका विचार किया ।। स हेमविकृतं चापं विस्फार्य विजयं महत् | अवाकिरदमेयात्मा पाण्डवं निशितै: शरै:,उस अमेय आत्मबलसे सम्पन्न वीरने विजय नामक अपने विशाल सुवर्णजटित धनुषको खींचकर पाण्बुपुत्र युधिष्ठिरको पैने बाणोंसे ढक दिया
sa hemavikṛtaṃ cāpaṃ visphārya vijayaṃ mahat | avākirad ameyātmā pāṇḍavaṃ niśitaiḥ śaraiḥ ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಆಮೇಲೆ ಕ್ರೂರ ಪರಾಕ್ರಮಿಯಾದ ರಾಧಾಪುತ್ರ ಕರ್ಣನು ಅಲ್ಪಕಾಲದಲ್ಲೇ ಚೇತನೆಯನ್ನು ಪಡೆದು ರಾಜ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿದನು। ಸುವರ್ಣಾಲಂಕೃತ ‘ವಿಜಯ’ ಎಂಬ ತನ್ನ ಮಹಾಧನುಸ್ಸನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಎಳೆದು, ಅಮೇಯ ಆತ್ಮಬಲವುಳ್ಳ ಆ ವೀರನು ಪಾಂಡವನ ಮೇಲೆ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಮಳೆಯಂತೆ ಸುರಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಬಿಟ್ಟನು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in the pressure of war, a warrior’s regained composure can harden into lethal intent; it invites reflection on the thin line between disciplined valor and ethically dangerous resolve—especially when the target is a king whose protection and restraint are central to dharma.
Sañjaya reports that Karṇa, recovering quickly, draws his great gold-adorned bow Vijaya and rains sharp arrows upon the Pāṇḍava—specifically Yudhiṣṭhira—signaling an immediate, focused assault with the aim of bringing him down.