अर्जुनस्य द्रोणिप्रतिघातः कर्णोपसर्पणं च
Arjuna Checks Droṇaputra; Karṇa Advances
नानाबाणनिपाताश्ष द्विपाश्वरथनि:स्वन: । सिंहनादश्न॒ वीराणामभवद् दारुणस्तदा,उस समय नाना प्रकारके बाणोंके गिरने, हाथियोंके चिग्घाड़ने, घोड़ोंके हींसने, रथके घरघराने तथा वीरोंके सिंहनाद करनेका दारुण शब्द वहाँ गूँज उठा
sañjaya uvāca
nānābāṇanipātāś ca dvipāśvarathaniḥsvanaḥ |
siṃhanādaś ca vīrāṇām abhavad dāruṇas tadā ||
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ನಾನಾವಿಧ ಬಾಣಗಳ ಬೀಳುವ ಶಬ್ದ, ಆನೆಗಳ ಗರ್ಜನೆ, ಕುದುರೆಗಳ ಹಿಣಹಿಣ, ರಥಗಳ ಗುಡುಗು, ಮತ್ತು ವೀರರ ಸಿಂಹನಾದ—ಇವೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಭೀಕರ ಘೋಷವಾಗಿ ಮೊಳಗಿದವು।
संजय उवाच
The verse highlights the terrifying collective momentum of war: individual acts (arrows, cries, chariots) merge into an overwhelming din. Ethically, it invites reflection on how conflict amplifies aggression and pride, and how quickly human valor can become inseparable from destruction.
Sañjaya describes the battlefield at a climactic moment: arrows are showering down, elephants trumpet, horses neigh, chariots thunder, and warriors shout their battle-cries, producing a dreadful roar that fills the scene.