Shloka 162
कर्णेन युधिष्ठिरानीकविदारणम् / Karṇa’s Breach of Yudhiṣṭhira’s Battle-Line
यथा हास्य भुजीौ पीनौ नागराजकरोपमौ,राजेन्द्र! गजराजके शुण्डदण्डके समान जैसी इसकी मोटी भुजाएँ हैं तथा समस्त शत्रुओंका संहार करनेमें समर्थ जैसा इसका विशाल वक्ष:स्थल है, उससे सूचित होता है कि परशुरामजीका यह प्रतापी शिष्य महामनस्वी धर्मात्मा वैकर्तन कर्ण कोई प्राकृत पुरुष नहीं है
yathā hāsya bhujau pīnau nāgarāja-karopamau, rājendra! gajarāja-ke śuṇḍa-daṇḍa-ke samāna; jaisī isakī moṭī bhujāeṁ haiṁ tathā samasta śatruoṁ kā saṁhāra karane meṁ samartha jaisā isakā viśāla vakṣaḥsthala hai, usase sūcita hotā hai ki paraśurāma-jī kā yaha pratāpī śiṣya mahāmanasvī dharmātmā vaikartana karṇa koī prākṛta puruṣa nahīṁ hai.
ದುರ್ಯೋಧನನು ಹೇಳಿದನು—ಇವನ ಭುಜಗಳು ದಪ್ಪವೂ ಬಲಿಷ್ಠವೂ ಆಗಿವೆ; ನಾಗರಾಜನ ಮುಂಭುಜಗಳಂತೆ, ಗಜರಾಜನ ಶುಂಡದಂಡದಂತೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಇವನ ವಿಶಾಲ ವಕ್ಷಸ್ಥಲವು ಸಮಸ್ತ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಸಮರ್ಥವೆಂದು ತೋರುತ್ತದೆ. ಈ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ತಿಳಿಯುವುದು—ಪರಶುರಾಮನ ಪ್ರತಾಪಶಾಲಿ ಶಿಷ್ಯನಾದ ಮಹಾತ್ಮ ಧರ್ಮಾತ್ಮ ವೈಕರ್ತನ ಕರ್ಣನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಪುರುಷನಲ್ಲ।
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
External signs of strength and discipline are used to infer inner excellence: Duryodhana reads Karna’s bodily marks as evidence of extraordinary training and destiny, framing him as a dharmic, formidable ally—while also hinting at how power and loyalty can be ethically complex in war.
In the Karna Parva battle context, Duryodhana extols Karna’s exceptional might—comparing his arms to a serpent-king’s forearms and an elephant-king’s trunk—and concludes that Parashurama’s disciple Karna is no ordinary warrior, thereby bolstering confidence in their side.