Shloka 23
अध्याय २९: कर्णस्य शल्यं प्रति शापस्मरणं च युद्धनिश्चयः | Chapter 29: Karṇa recalls curses to Śalya and declares resolve for battle
अथ सात्यकिमुत्सृज्य त्वरन् कर्णोडर्जुन त्रिभि: | विद्ध्वा विव्याध विंशत्या कृष्णं पार्थ पुन: पुन:,तदनन्तर कर्णने सात्यकिको छोड़कर अर्जुनको तीन बाणोंसे बींध डाला। फिर बीस बाण मारकर श्रीकृष्णको भी घायल कर दिया। इस प्रकार वह दोनोंको बारंबार चोट पहुँचाने लगा
atha sātyakim utsṛjya tvaran karṇo 'rjunaṃ tribhiḥ | viddhvā vivyādha viṃśatyā kṛṣṇaṃ pārthaḥ punaḥ punaḥ ||
ಆಮೇಲೆ ಕರ್ಣನು ಸಾತ್ಯಕಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತ್ವರೆಯಿಂದ ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಮೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಭೇದಿಸಿದನು. ನಂತರ ಇಪ್ಪತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನೂ ಗಾಯಗೊಳಿಸಿದನು; ಹೀಗೆ ಅವನು ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಪುನಃ ಪುನಃ ಆಘಾತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the relentless escalation of battlefield duty (kṣatriya-dharma): once combat is joined, warriors press advantage without pause. It also underscores the ethical tension of war—extraordinary prowess can become repeated harm, showing how conflict narrows attention to victory rather than compassion.
Karṇa stops engaging Sātyaki, swiftly turns his attack toward Arjuna, pierces him with three arrows, and then strikes Kṛṣṇa with twenty arrows. Sañjaya describes Karṇa repeatedly wounding both, emphasizing the intensity of this phase of the chariot-battle.