Shloka 18
काकोपमोपदेशः
The Crow-and-Swan Exemplum as Counsel to Karṇa
ततो राजन् विमुज्चन्तौ सिंहनादान् मुहुर्मुहु:,राजन! तब वे दोनों नरेश बारंबार सिंहनाद करते हुए उस महासमरमें तालियाँ बजाने, धनुषकी टंकार करने और उत्तम शंखनाद फैलाने लगे
tato rājan vimujcantau siṃhanādān muhurmuhuḥ
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ರಾಜನೇ! ಆಗ ಆ ಮಹಾಸಮರದಲ್ಲಿ ಅವರು ಮರುಮರು ಸಿಂಹನಾದಗಳನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದರು; ಹರ್ಷದಿಂದ ಕೈತಟ್ಟಿ, ಬಿಲ್ಲಿನ ಟಂಕಾರವನ್ನು ಮೊಳಗಿಸಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಶಂಖಧ್ವನಿಯನ್ನು ಹರಡಿದರು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya-war ethos: public displays of courage—roars, bow-twang, and conch-blasts—serve to steady one’s own side and challenge the opponent. Ethically, it frames battle as a domain where resolve and morale are cultivated through disciplined fearlessness rather than hesitation.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that two fighters, in the midst of the great battle, repeatedly roar like lions and create martial sounds—clapping, bowstring twang, and conch blasts—signaling readiness and intensifying the combat atmosphere.