Shloka 12
अध्याय २६ — शल्यस्य सारथ्य-नियोजनं, कर्णस्य प्रस्थानं, उत्पातदर्शनं च
Chapter 26: Śalya appointed as charioteer; Karṇa’s departure; portents
श्रुतंजयं च राजानं हत्वा तत्र शिलाशितै:
sañjaya uvāca | śrutaṃjayaṃ ca rājānaṃ hatvā tatra śilāśitaiḥ, śarair ānupare cāḍhyaṃ kṛtvā tejaḥ-pradīpitaiḥ | sa-śirastṛāṇaṃ sauśrutikaṃ śiraś chittvā dharātale pātayām āsa | tataḥ kṣaṇād eva candradevam api svabāṇair yamalokaṃ prāpayām āsa |
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಅಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ತೀಕ್ಷ್ಣಗೊಳಿಸಿದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ರಾಜ ಶ್ರುತಂಜಯನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಸೌಶ್ರುತಿಕನ ಶಿರಸ್ತ್ರಾಣಸಹಿತ ತಲೆಯನ್ನು ದೇಹದಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸಿದನು. ನಂತರ ಕ್ಷಣವೂ ತಡಮಾಡದೆ ತನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದಲೇ ಚಂದ್ರದೇವನನ್ನು ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral gravity and irreversible consequences of war: technical excellence and valor, when directed toward killing, rapidly multiply death. It implicitly invites reflection on kṣatriya-duty versus the human cost—how battlefield dharma can demand lethal action while still carrying ethical weight.
Sañjaya reports a sequence of battlefield slayings: King Śrutaṃjaya is killed with expertly sharpened arrows; Sauśrutika is beheaded along with his helmet; and Candradeva is then quickly slain and ‘sent to Yama’s realm’—a conventional epic expression for death.