Shloka 75
ते वध्यमाना: समरे सूतपुत्रेण सृज्जया: । तमेवाभिमुखं यान्ति पतड़ा इव पावकम्,समरांगणमें सूंजयोंपर कर्णके बाणोंकी मार पड़ रही थी, तो भी पतंगे जैसे अग्निपर टूट पड़ते हैं, उसी प्रकार वे कर्णके ही सम्मुख बढ़ते जा रहे थे
te vadhyamānāḥ samare sūtaputreṇa sṛñjayāḥ | tamevābhimukhaṃ yānti pataṅgā iva pāvakam ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಸಮರದಲ್ಲಿ ಸೂತಪುತ್ರ ಕರ್ಣನಿಂದ ವಧಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಆ ಸೃಂಜಯರು ಅವನನ್ನೇ ಎದುರುಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮುಂದುವರಿದರು—ಬೆಂಕಿಯತ್ತ ಧಾವಿಸುವ ಪತಂಗಗಳಂತೆ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights unwavering resolve in the face of certain death: in war, collective duty and momentum can compel fighters to press forward even when the ethical cost is tragic and the outcome appears foreknown.
During the battle, Karna’s arrows are killing the Sṛñjaya warriors, yet they continue to surge directly toward Karna, compared to moths rushing into fire.