Shloka 51
वधप्राप्तं तु तं शूरो नाहनद् धर्मवित्तदा । स्मृत्वा कुन्त्या वचो राजंस्तत एनं व्यसर्जयत्,राजन! यद्यपि नकुल वधके योग्य अवस्थामें आ पहुँचे थे, तो भी कुन्तीको दिये हुए वचनको याद करके धर्मज्ञ वीर कर्णने उस समय उन्हें मारा नहीं, जीवित छोड़ दिया
vadhaprāptaṃ tu taṃ śūro nāhanad dharmavittadā | smṛtvā kuntyā vaco rājan tata enaṃ vyasarjayat ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ರಾಜನೇ! ಆ ಯೋಧನು ವಧಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದ್ದರೂ ಧರ್ಮವಿತ್ತನಾದ ವೀರ ಕರ್ಣನು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಹೊಡೆದು ಕೊಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಕುಂತಿಗೆ ನೀಡಿದ ವಚನವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿ ಬಿಡಿಸಿದನು—ಯುದ್ಧದ ಸುಲಭ ವಧಕ್ಕಿಂತ ವಚನಪಾಲನೆ ಮತ್ತು ಧರ್ಮವನ್ನು ಮೇಲುಗೈಯಾಗಿ ಆರಿಸಿಕೊಂಡನು।
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in war, dharma can require restraint: Karṇa honors his pledged word to Kuntī and spares an enemy who is otherwise killable, showing that integrity and vow-keeping can outweigh immediate tactical advantage.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that Karṇa had Nakula in a vulnerable, death-deserving position, yet did not kill him. Remembering his promise to Kuntī, Karṇa releases Nakula alive.