नकुलेन शरा मुक्ता: कड़कबर्हिणवासस: । सूतपुत्रमवच्छाद्य व्यतिष्ठन्त यथाम्बरे,नकुलके बाणोंमें कंक और मयूरके पंख लगे हुए थे। वे उनके धनुषसे छूटकर सूतपुत्रको आच्छादित करके जिस प्रकार आकाशमें स्थित होते थे, उसी प्रकार उस महासमरमें सूतपुत्रके चलाये हुए बाण पाण्डुकुमार नकुलको आच्छादित करके आकाशमें छा जाते थे
sañjaya uvāca |
nakulena śarā muktāḥ kaṅkabarhiṇavāsasaḥ |
sūtaputram avacchādya vyatiṣṭhanta yathāmbare ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ನಕುಲನು ಕೊಕ್ಕರೆ ಮತ್ತು ನವಿಲು ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟನು. ಅವು ಸೂತಪುತ್ರ ಕರ್ಣನನ್ನು ಆವರಿಸಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಿಂತಂತೆಯೇ ಕಂಡವು; ಮಹಾಸಮರದಲ್ಲಿ ಘನವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದವು.
संजय उवाच
The verse highlights kṣatriya steadfastness and martial excellence: in righteous warfare, one’s duty is performed through disciplined skill and courage, even when the battlefield becomes a storm of missiles that ‘covers’ the opponent.
Sañjaya describes Nakula shooting a dense volley of feather-fletched arrows that envelops Karna (called Sūtaputra), making the shafts appear as if suspended in the sky due to their sheer number and spread.