Shloka 35
कर्णपर्व — पञ्चदशोऽध्यायः | Karṇa Parva, Chapter 15: Pāṇḍya’s Advance and Aśvatthāmā’s Counterstroke
कर्णाभ्यां शिरसोड्ड्रेभ्यो लोमवर्मभ्य एव च | रथध्वजेभ्यश्व शरा निष्पेतुर्ब्रह्यवादिन:,मान्यवर! उस समय वेदवादी अश्वत्थामाके तरकस, धनुष, प्रत्यंचा, बाँह, हाथ, छाती, मुख, नाक, आँख, कान, सिर, भिन्न-भिन्न अंग, रोम, कवच, रथ और ध्वजोंसे भी बाण निकल रहे थे
karṇābhyāṁ śiraso ḍḍrebhyo lomavarmabhya eva ca | rathadhvajebhyaśvaśarā niṣpetur brahmavādinaḥ ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಮಾನ್ಯವರೇ! ಆ ವೇಳೆ ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿ ದ್ರೌಣಿಯ ಕಿವಿಗಳಿಂದ, ತಲೆಯಿಂದ, ಅಂಗಗಳಿಂದ, ದೇಹರೋಮಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಕವಚದಿಂದ; ಹಾಗೆಯೇ ರಥ, ಧ್ವಜ ಮತ್ತು ಕುದುರೆಗಳಿಂದಲೂ ಬಾಣಗಳು ಸಿಡಿದು ಹೊರಬರುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the paradox of dharma in wartime: even those identified as brahmavādins (learned, Veda-speaking men) can become instruments of immense violence. It invites reflection on how learning and spiritual identity do not automatically prevent destructive action when one is swept into adharma-tinged conflict.
Sañjaya describes an overwhelming volley of arrows, using hyperbolic imagery—arrows seem to fly from bodies, armour, chariots, banners, and horses—conveying the terrifying intensity of the battle and the extraordinary martial display of the combatants.