Shloka 173
कर्णपर्व — पञ्चदशोऽध्यायः | Karṇa Parva, Chapter 15: Pāṇḍya’s Advance and Aśvatthāmā’s Counterstroke
केशवार्जुनयोर्मूर्थ्नि प्राह वाचाशरीरिणी । सिद्धों तथा देवर्षियोंके समुदायों एवं चारणोंने भी अर्जुनकी भूरि-भूरि प्रशंसा की। देवताओंकी दुन्दुभियाँ बज उठीं, आकाशसे श्रीकृष्ण और अर्जुनके मस्तकपर फूलोंकी वर्षा होने लगी तथा इस प्रकार आकाशवाणी हुई--
keśavārjunayor mūrdhni prāha vācāśarīriṇī | siddhāḥ tathā devarṣigaṇāḥ samudāyāś ca cāraṇāś ca arjunasya bhūri-bhūri praśaṃsām akurvan | devānāṃ dundubhayo nanāduḥ, ākāśāt śrīkṛṣṇārjunayoḥ mastakeṣu puṣpavarṣo babhūva, tathā cākāśavāṇī babhāṣe—
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಆಮೇಲೆ ಕೇಶವ ಮತ್ತು ಅರ್ಜುನರ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲಿಂದ ಒಂದು ಅಶರೀರವಾಣಿ ಮಾತಾಡಿತು. ಸಿದ್ಧರು, ದೇವರ್ಷಿಗಳ ಸಮೂಹಗಳು ಹಾಗೂ ಚಾರಣರು ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಮರುಮರು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು. ದೇವತೆಗಳ ದುಂದುಭಿಗಳು ಮೊಳಗಿದವು; ಆಕಾಶದಿಂದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಅರ್ಜುನರ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಸುರಿಯಿತು; ಹೀಗೆ ಆಕಾಶವಾಣಿ ಕೇಳಿಬಂತು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The scene frames Arjuna’s action as dharmically sanctioned: when righteous effort is aligned with divine guidance (Keśava), the cosmos itself—through seers, celestial bards, and heavenly signs—confirms moral legitimacy and strengthens resolve amid war.
After a significant martial moment, a heavenly voice is heard above Kṛṣṇa and Arjuna; Siddhas, divine seers, and Cāraṇas extol Arjuna, celestial drums sound, and flowers rain from the sky—public, supernatural signs of approval and auspiciousness.