Shloka 10
Bhīmasena–Drauṇi Mahāyuddha
Chariot Duel and Astra-Exchange
इस प्रकार श्रीमह्याभारत कर्णपर्वमें कर्णका अभिषेकविषयक दसवाँ अध्याय पूरा हुआ,ध्मापयन् वारिजं राजन हेमजालविभूषितम् | विधुन्वानो महच्चापं कार्तस्वरविभूषितम् राजन! कर्ण सोनेकी जालियोंसे विभूषित शंखको बजाता हुआ अपने सुवर्णसज्जित विशाल धनुषकी टंकार कर रहा था
sañjaya uvāca |
dhmāpayann vārijaṃ rājan hemajālavibhūṣitam |
vidhunvāno mahācāpaṃ kārtasvaravibhūṣitam ||
iti śrīmahābhārate karṇaparvaṇi karṇābhiṣekaviṣayako daśamo 'dhyāyaḥ samāptaḥ |
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ರಾಜನ್! ಕರ್ಣನು ಸ್ವರ್ಣಜಾಲದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಶಂಖವನ್ನು ಊದುತ್ತಿದ್ದನು; ಮತ್ತು ಶುದ್ಧ ಸ್ವರ್ಣದಿಂದ ಭೂಷಿತವಾದ ತನ್ನ ಮಹಾಧನುಸ್ಸನ್ನು ಕದಲಿಸಿ ಅದರ ಟಂಕಾರದಿಂದ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಗೂಂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how outward symbols—conch-blast and bow-resonance—serve as assertions of authority and resolve. Ethically, it points to the tension between martial pride and the heavier demands of dharma: public confidence can rally allies, yet it also hardens the path toward violence and accountability for its consequences.
Sanjaya describes Karna’s battlefield-style proclamation: he blows an ornate conch and brandishes a grand, gold-adorned bow, making it thunder. This functions as a signal of readiness and a dramatic announcement of Karna’s elevated status and intent as the conflict escalates.