Shloka 26
द्रोणपर्व — अध्याय ९०: हार्दिक्यस्य पराक्रमः
Kṛtavarmā’s Stand against the Pāṇḍavas
आदरणीय महाराज! अपनी सेनाके सब मनुष्य वह शंखनाद सुनकर शिथिल हो गये। नरेश्वर! कितने ही तो मूर्च्छिंत हो गये और कितने ही भयसे थर्रा उठे ।। ततः कपिर्महानादं सह भूतैर्ध्वजालयै: । अकरोद् व्यादितास्यश्न भीषयंस्तव सैनिकान्
tataḥ kapir mahānādaṃ saha bhūtair dhvajālayaiḥ | akarod vyāditāsyas tu bhīṣayaṃs tava sainikān ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಅನಂತರ ಧ್ವಜದ ಮೇಲೆ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಮಹಾಕಪಿ ಹನುಮಾನ್, ಧ್ವಜನಿವಾಸಿ ಭೂತಗಣಗಳೊಡನೆ, ಬಾಯನ್ನು ಅಗಲವಾಗಿ ತೆರೆದು ಮಹಾನಾದವನ್ನು ಮಾಡಿದನು; ನಿನ್ನ ಸೈನಿಕರನ್ನು ಭೀತಿಗೊಳಿಸಿದನು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how fear and confidence shape outcomes in conflict: when inner steadiness is lost, even a large force can collapse. It also shows the ethical dimension of war where morale, omens, and perceived righteousness (dharma-bala) influence the minds of combatants.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Hanūmān, present on the banner, roars mightily with attendant beings. The sound terrifies the Kaurava troops—some faint and others tremble—signaling a severe blow to their morale at this point in the battle.