Shloka 353
धृतराष्ट्रस्य मूर्च्छा तथा द्रोणविषयकप्रश्नाः
Dhṛtarāṣṭra’s Fainting and Questions Concerning Droṇa
ब्राह्मश्व वेदकामानां ज्याघोषश्न धनुष्मताम् । जो शीघ्रतापूर्वक हाथ चलानेवाले, बलवान, दृढ्धन्वा तथा शत्रुओंका मर्दन करनेवाले थे, कोई भी विजयाभिलाषी वीर जिनके बाणोंका लक्ष्य बन जानेपर जीवित नहीं रह सकता था, जिन्हें जीते-जी दो शब्दोंने कभी नहीं छोड़ा था--एक तो वेदाध्ययनकी इच्छावाले लोगोंके समक्ष वेदध्वनिका शब्द और दूसरा धनुर्धारियोंके बीचमें प्रत्यंचाकी टंकारका शब्द
brāhmaśva vedakāmānāṁ jyāghoṣaś ca dhanuṣmatām |
ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ವೇದಾಧ್ಯಯನವನ್ನು ಬಯಸುವವರಿಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಸ್ವರ, ವೇದಪಠಣದ ನಾದ; ಧನುರ್ಧರರಿಗೆ ಜ್ಯಾಘೋಷ, ಪ್ರತ್ಯಾಂಚೆಯ ಟಂಕಾರ. ವೇಗಹಸ್ತ, ಬಲವಂತ, ದೃಢಧನ್ವ, ಶತ್ರುಮರ್ದನ; ಅವನ ಬಾಣಲಕ್ಷ್ಯವಾದ ವಿಜಯಾಭಿಲಾಷಿ ವೀರನೂ ಜೀವಿಸದನು—ಅವನ ಜೀವಿತಾವಧಿಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ಈ ಎರಡು ಶಬ್ದಗಳು ಎಂದಿಗೂ ದೂರವಾಗಲಿಲ್ಲ: ಒಂದು ವೇದಧ್ವನಿ, ಮತ್ತೊಂದು ಧನುಸ್ಸಿನ ಜ್ಯಾಘೋಷ.
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse juxtaposes two disciplines—Vedic learning and martial skill—through their characteristic sounds. Ethically, it hints that a complete social order values both sacred knowledge (śruti/adhyayana) and the disciplined duty of warriors, even as war forces these ideals into tense proximity.
Dhṛtarāṣṭra addresses Brāhmaśva while describing the battlefield atmosphere: alongside the presence or memory of Vedic recitation among students of the Veda, the dominant martial sound is the twang of bowstrings among archers, emphasizing the war’s intensity and the warriors’ readiness.