Shloka 4
धृतराष्ट्र-संजय-संवादः — सैन्यप्रशंसा, भेदनवृत्तान्त-प्रश्नः
Dhṛtarāṣṭra–Sañjaya Dialogue: Praise of the Host and Inquiry after the Breach
विकोशान् सुत्सरूनन्ये कृतथारान् समाहितान् | पीतानाकाशसंकाशानसीन् केचिच्च चिक्षिपु:,कितने ही योद्धा आकाशके समान निर्मल पानीदार, सँभालकर रखी हुई, सुन्दर मूठ और तेजधारवाली तलवारोंको म्यानसे निकालकर चलाने लगे
vikośān sutsarūn anye kṛtathārān samāhitān | pītān ākāśa-saṅkāśān asīn kecic ca cikṣipuḥ ||
ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತರಾಗಿ, ಸುಂದರ ಹಿಡಿತ ಮತ್ತು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಅಂಚುಳ್ಳ—ಆಕಾಶದಂತೆ ನಿರ್ಮಲವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುವ—ಕತ್ತಿಗಳನ್ನು ಕೋಶಗಳಿಂದ ಎಳೆದು ಹೊರತೆಗೆದು ಬೀಸತೊಡಗಿದರು।
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid violence, the verse highlights samāhita—mental composure and disciplined readiness—showing how warriors frame action as duty performed with steadiness rather than uncontrolled rage.
Sañjaya describes warriors drawing and flourishing polished, sharp swords with fine hilts, indicating the army’s immediate preparation to engage in combat.