Shloka 166
धृतराष्ट्र-संजय-संवादः — सैन्यप्रशंसा, भेदनवृत्तान्त-प्रश्नः
Dhṛtarāṣṭra–Sañjaya Dialogue: Praise of the Host and Inquiry after the Breach
वर्मिभि: सादिभिययत्तै: प्रासपाणिभिरास्थितै: । उनके ऐसा कहनेपर सिंधुराज जयद्रथको बड़ा आश्वासन मिला। वह गान्धार महारथियोंसे घिरा हुआ युद्धके लिये चल दिया। कवचधारी घुड़सवार हाथोंमें प्रास लिये पूरी सावधानीके साथ उन्हें घेरे हुए चल रहे थे
varmibhiḥ sādibhir yattaiḥ prāsapāṇibhir āsthitaiḥ |
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಕವಚಧಾರಿಗಳಾದ ಅಶ್ವಾರೋಹಿಗಳು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಸಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಸರಿಯಾದ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ವಲಯವಿಟ್ಟು ಕಾಪಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಿಂಧುರಾಜ ಜಯದ್ರಥನು ಮಹಾ ಧೈರ್ಯ ಪಡೆದನು; ಗಾಂಧಾರದ ಮಹಾರಥಿಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು—ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದಲೂ ಜಾಗರೂಕ, ಕವಚಧಾರಿ ಸವಾರರು ಪ್ರಾಸಗಳೊಂದಿಗೆ ರಕ್ಷಿಸಿದರು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the practical ethics of warfare: leadership depends not only on personal valor but also on disciplined protection, preparedness, and coordinated support. Confidence in battle is strengthened by reliable allies and vigilant safeguards.
After receiving reassuring words, Jayadratha (king of Sindhu) regains confidence and advances toward battle. He is surrounded and protected by Gandhāra elite warriors, while armoured cavalry with spears maintain a careful defensive escort around him.