Shloka 41
Yudhiṣṭhira–Droṇa Saṃgrāma
Engagement and Countermeasures
गीतवादित्रसंनादैहासथलास्यसमन्वितम् । वल्गितास्फोटितोकत्क्रुष्टी: पुण्यैर्गन्धैश्ष सेवितम्,उनके सम्मुख गीतों और वाद्योंकी मधुर ध्वनि हो रही थी। हास्य-लास्य (नृत्य)-का प्रदर्शन किया जा रहा था। प्रमथगण उछल-कूदकर बाहें फैलाकर और उच्चस्वरसे बोल- बोलकर अपनी कलाओंसे भगवान्का मनोरंजन करते थे। उनकी सेवामें पवित्र, सुगन्धित पदार्थ प्रस्तुत किये गये थे
gītavāditrasaṃnādair hāsathalāsyasamanvitam | valgītāsphoṭitotkruṣṭīḥ puṇyair gandhaiś ca sevitam ||
ಅವರ ಮುಂದೆಯಲ್ಲಿ ಗೀತ-ವಾದ್ಯಗಳ ಮಧುರ ನಾದ ಮೊಳಗುತ್ತಿತ್ತು; ಜೊತೆಗೆ ಹಾಸ್ಯ ಮತ್ತು ಲಾಸ್ಯನೃತ್ಯವೂ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರಮಥಗಣಗಳು ಕುಣಿದು-ಕುಪ್ಪಳಿಸಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಚಾಚಿ, ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿ, ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿ ತಮ್ಮ ಕಲೆಯಿಂದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ರಂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಮತ್ತು ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರ, ಸುಗಂಧಿತ ಅರ್ಪಣೆಗಳು ಸಮರ್ಪಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದವು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights bhakti expressed through refined, disciplined joy—music, dance, and auspicious offerings offered as service. Ethically, it suggests that aesthetic pleasure becomes elevating when oriented toward reverence and purity rather than mere indulgence.
Sañjaya describes a celebratory, devotional scene: songs and instruments resound, laughter and graceful dance are performed, attendants leap and clap while shouting acclamations, and fragrant, pure substances are offered in service to the revered figure being honored.