Shloka 19
दुर्योधनकवचविमर्शः
Duryodhana’s Armor and the Tactical Reassessment
व्युष्टायां तु वरारोहे रजन्यां पापकर्मकृत् । न हि मोक्ष्यति पार्थात् स प्रविष्टो5प्पमरावतीम्,वरारोहे! बालककी हत्या करानेवाला वह पापकर्मा पापी सिंधुराज जयद्रथ रात बीतनेपर प्रातःकाल होते ही अपने सुहृदों और बन्धु-बान्धवोंसहित इस अपराधका फल पायेगा। वह अमरावतीपुरीमें जाकर छिप जाय तो भी अर्जुनके हाथसे उसका छुटकारा नहीं होगा
vyuṣṭāyāṃ tu varārohe rajanyāṃ pāpakarmakṛt | na hi mokṣyati pārthāt sa praviṣṭo 'pi amarāvatīm, varārohe ||
ವರಾರೋಹೇ! ಈ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದೊಡನೆ ಬೆಳಗಾದಾಗ ಆ ಪಾಪಕರ್ಮಿ ಪಾರ್ಥನಿಂದ (ಅರ್ಜುನನಿಂದ) ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರನು. ಅಮರಾವತಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಅಡಗಿದರೂ ಅರ್ಜುನನ ಕೈಯಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಇಲ್ಲ।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Grave wrongdoing (especially the killing of the innocent) brings inevitable consequences; neither power, allies, nor even a seemingly divine refuge can shield a wrongdoer from just retribution when dharma demands accountability.
Vāyu declares to a noble lady that once dawn arrives, Jayadratha—condemned for the crime associated with a child’s death—will not escape Arjuna, even if he hides in Indra’s city Amarāvatī; the statement reinforces the certainty of Arjuna’s impending vengeance and the moral weight of the अपराध (crime).