Shloka 11
Droṇānīka-praveśa: Arjuna’s respectful appeal to Droṇa and renewed advance toward Jayadratha (द्रोणानीकप्रवेशः)
सौवर्णा पृथिवीं कृत्वा य इमां मणिशर्कराम् | विप्रेभ्य: प्राददद् राजा सो<श्चवमेथे महामखे
sauvarṇāṃ pṛthivīṃ kṛtvā ya imāṃ maṇiśarkarām | viprebhyaḥ prādadad rājā so ’śvamedhe mahāmakhe ||
ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಯಾವ ರಾಜನು ಭೂಮಿಯನ್ನೇ ಸ್ವರ್ಣಮಯವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದಂತೆ, ಮಣಿಗಳ ಕಲ್ಲುಕಡ್ಡಿಗಳಂತೆ ಮಾಡಿದಂತೆ, ಆ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಅಶ್ವಮೇಧ ಮಹಾಮಖದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನಮಾಡಿದನು. ಯಜ್ಞದ ಪವಿತ್ರ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪಂಡಿತರನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ ನೀಡಿದ ದಾನವು ರಾಜಧರ್ಮದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ರೂಪವೆಂದು ಈ ಪದ್ಯ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ।
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse praises dāna performed in a sacred context: a ruler’s immense wealth becomes dharmically meaningful when offered to worthy recipients (vipras) during a major yajña, emphasizing generosity, ritual responsibility, and support of sacred learning.
Nārada describes an exemplary king whose riches are so vast that the earth seems ‘golden’ and strewn with ‘jewel-pebbles’; during a grand Aśvamedha rite, the king distributes this wealth to brāhmaṇas, illustrating royal munificence as a celebrated ideal.