Shloka 126
युधिष्ठिरकृष्णसंवादः — Yudhiṣṭhira’s Appeal and Kṛṣṇa’s Assurance
Droṇa-parva, Adhyāya 59
पृथिव्यां सहवासो भूद् रामे राज्यं प्रशासति । दशरथनन्दन श्रीराम (अपने महान् तेजके कारण) सम्पूर्ण प्राणियोंसे बढ़कर शोभा पाते थे। श्रीरामके राज्यशासन करते समय ऋषि, देवता और मनुष्य सभी एक साथ इस पृथ्वीपर निवास करते थे
pṛthivyāṃ sahavāso bhūd rāme rājyaṃ praśāsati | daśarathanandanaḥ śrīrāmaḥ (svamahattejasā) sampūrṇa-prāṇibhyaḥ śobhāṃ lebhe | śrīrāmasya rājyaśāsane vartamāne ṛṣayaḥ devā manuṣyāś ca sarve sahaiva asyāṃ pṛthivyāṃ nyavasan |
ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ರಾಮನು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಸಹವಾಸ ಉಂಟಾಯಿತು. ದಶರಥನಂದನ ಶ್ರೀರಾಮನು ತನ್ನ ಮಹಾತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಧರ್ಮಯುಕ್ತ ಆಡಳಿತಕಾಲದಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರು—ಎಲ್ಲರೂ ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲೇ ಒಟ್ಟಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse presents the ethical ideal of rājadharma: when a ruler embodies and enforces dharma, society becomes orderly and auspicious, so much so that sages, gods, and humans coexist without conflict. Rāma’s personal tejas (moral-spiritual radiance) symbolizes the king’s inner virtue as the foundation of public welfare.
Nārada recalls the exemplary reign of Śrī Rāma. He describes Rāma’s exceptional splendor and the extraordinary harmony of that time, when ṛṣis, devas, and humans were said to dwell together on earth—an image of a dharma-saturated age held up as a contrast or ideal within the Mahābhārata’s war-torn context.