Shloka 5
Adhyāya 57 — Arjuna’s Vow-Anxiety, Kṛṣṇa’s Counsel, and the Pāśupata Authorization
यज्ञे यज्ञे यथाकालं दक्षिणा: सो5त्यकालयत् | द्विपा दशसहस्राख्या: प्रमदा: काउचनप्रभा:,राजा पौरव प्रत्येक यज्ञमें यथासमय प्रचुर दक्षिणा बाँटते थे। उन्होंने स्वर्णकी-सी कान्तिवाले दस हजार मतवाले हाथी, ध्वजा और पताकाओंसहित सुवर्णमय बहुत-से रथ तथा एक लाख स्वर्णभूषित कन्याओंका दान किया था
yajñe yajñe yathākālaṃ dakṣiṇāḥ so ’tyakālayat | dvipā daśasahasrākhyāḥ pramadāḥ kāñcanaprabhāḥ |
ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—“ಆ ರಾಜನು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿಯೂ ಯಥಾಕಾಲ ಅಪಾರ ದಕ್ಷಿಣೆಗಳನ್ನು ಹಂಚುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಆನೆಗಳನ್ನೂ, ಚಿನ್ನದಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುವ ಕನ್ಯೆಯರನ್ನೂ ದಾನಮಾಡಿದನು—ಇಂತಹ ರಾಜೋಚಿತ ದಾನಧರ್ಮ ಯಜ್ಞಕ್ರಮವನ್ನೂ ದಾನನೀತಿಯನ್ನೂ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿತು.”
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic kingship expressed through timely and abundant dakṣiṇā: giving in the right manner and at the right time sustains ritual order, social reciprocity, and ethical responsibility.
Nārada describes a king’s lavish sacrificial donations—at each yajña he distributes gifts properly, including vast numbers of elephants and gold-radiant maidens—emphasizing the scale and propriety of his generosity.