Shloka 4
Droṇa-parva Adhyāya 50 — Arjuna’s foreboding and lament for Abhimanyu; Kṛṣṇa’s dharma-consolation
वरासिशव्त्यूष्टिवरूथचर्मणां विभूषणानां च समाक्षिपन् प्रभा: । दिव॑ं च भूमिं च समानयत्निव प्रियां तनुं भानुरुपैति पावकम्,सूर्यदेव श्रेष्ठ तलवार, शक्ति, ऋष्टि, वरूथ, ढाल और आभूषणोंकी प्रभाको छीनते तथा आकाश और पृथ्वीको समान अवस्थामें लाते हुए-से अपने प्रिय शरीर--अग्निमें प्रवेश कर रहे थे
sañjaya uvāca |
varāsiśaktyṛṣṭivarūthacarmaṇāṁ vibhūṣaṇānāṁ ca samākṣipan prabhāḥ |
divaṁ ca bhūmiṁ ca samānayatn iva priyāṁ tanuṁ bhānur upaiti pāvakam ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಶ್ರೇಷ್ಠ ಖಡ್ಗಗಳು, ಶಕ್ತಿಗಳು, ಋಷ್ಟಿಗಳು, ಕವಚಗಳು, ಗುರಾಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಆಭರಣಗಳ ಕಾಂತಿಯನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ, ಹಾಗೂ ಆಕಾಶ-ಭೂಮಿಯನ್ನು ಒಂದೇ ಸಮಸ್ಥಿತಿಗೆ ತರುವಂತೆ, ಸರ್ವಪ್ರಿಯ ಸೂರ್ಯದೇವನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ದೇಹದೊಡನೆ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದನು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses cosmic metaphor to convey overwhelming, world-leveling intensity: martial brilliance and worldly distinctions seem to dissolve into a single blaze. Ethically, it frames war as a force that can eclipse ordinary measures, urging the listener to sense the gravity of actions that ‘level’ heaven and earth.
Sañjaya describes a scene of extraordinary splendor: the Sun appears to absorb the shine of weapons, armor, shields, and ornaments, and then seems to enter fire (Agni). The description functions like an omen or heightened poetic visualization of the battlefield’s blazing intensity.