Shloka 22
अभिमन्युवधः
Abhimanyu’s Fall and the Battlefield Aftermath
प्रहर्षषति मां भूय: सौभद्र: परवीरहा । अति मां नन्दयत्येष सौभद्रो विचरन् रणे,'शत्रुवीरोंका संहार करनेवाला सुभद्राकुमार अभिमन्यु यद्यपि अपने बाणोंद्वारा मेरे प्राणोंको अत्यन्त वष्ट दे रहा है, मुझे मूर्च्छित किये देता है, तथापि बारंबार मेरा हर्ष बढ़ा रहा है। रणक्षेत्रमें विचरता हुआ सुभद्राका यह पुत्र मुझे अत्यन्त आनन्दित कर रहा है
sañjaya uvāca |
praharṣayati māṁ bhūyaḥ saubhadraḥ paravīrahā |
ati māṁ nandayaty eṣa saubhadro vicaran raṇe ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಶತ್ರುವೀರಸಂಹಾರಕನಾದ ಸೌಭದ್ರನು ನನ್ನನ್ನು ಮರುಮರು ಹರ್ಷಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ರಣದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಈ ಸುಭದ್ರಾಪುತ್ರನು ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಆನಂದವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a classical epic ethic: genuine kṣatriya valor can command admiration even amid hostility. Sañjaya’s repeated joy at Abhimanyu’s prowess underscores respect for courage and martial excellence as a dharmic ideal in war.
Sañjaya, narrating the battle to Dhṛtarāṣṭra, describes Abhimanyu (Saubhadra) moving through the fight and striking down enemy champions. Witnessing this, Sañjaya says he is repeatedly thrilled and greatly delighted by Abhimanyu’s performance on the battlefield.