Shloka 70
निपातयिष्यसे चैतानसुरान् भुवनेश्वर । 'भुवनेश्वर! रुद्र! आप जब इन असुरोंका विनाश कर डालेंगे, तबसे सम्पूर्ण यज्ञकर्मोमें जो पशु (यज्ञके साधनभूत उपकरण) होंगे, वे रुद्रके भाग समझे जायूँगे' ।। स तथोक्तस्तथेत्युक्त्वा देवानां हितकाम्यया
nipātayiṣyase caitān asurān bhuvaneśvara | “bhuvaneśvara! rudra! āpaṃ yadā imān asurān vināśaṃ kariṣyasi, tadā sarveṣu yajñakarmasu ye paśavaḥ (yajñasādhanabhūtā upakaraṇāni) bhaviṣyanti, te rudrabhāgā iti manyiṣyante” || sa tathoktas tathety uktvā devānāṃ hitakāmyayā
ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಭುವನೇಶ್ವರ! ನೀನು ಈ ಅಸುರರನ್ನು ನಿಪಾತಮಾಡುವೆ. ಮತ್ತು ಹೇ ರುದ್ರ! ನೀನು ಇವರ ವಿನಾಶವನ್ನು ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಸಮಸ್ತ ಯಜ್ಞಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಲ್ಪಡುವ ಪಶುಗಳು (ಯಜ್ಞಸಾಧನರೂಪ ಉಪಕರಣಗಳು) ರುದ್ರನ ಭಾಗವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುವವು.” ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಅವರು ದೇವಹಿತಕಾಮನೆಯಿಂದ “ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದರು.
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse frames cosmic and ritual order together: when Rudra destroys forces opposed to the gods, he is accorded a recognized ‘share’ in sacrificial rites. It presents reciprocity between divine protection and ritual entitlement, emphasizing that maintaining dharma includes honoring proper portions (bhāga) within yajña.
Vyāsa narrates a pledge addressed to Rudra: he is to slay certain Asuras, and as a consequence the sacrificial animals/offerings in all yajñas will be counted as Rudra’s portion. Rudra accepts the charge—‘so be it’—motivated by the welfare of the Devas.