Shloka 57
पन्नगैरिव दीप्तास्यैर्वमद्धिज्वलनं रणे | अवकीर्णो5भवत् पार्थ: स्फुलिज्जैरिव काउ्चनै:,रणभूमिमें वे बाण प्रज्वलित मुखवाले सर्पोके समान आग उगल रहे थे; कुन्तीकुमार भीम उनसे ढक गये, मानो उनके ऊपर स्वर्णमयी चिनगारियाँ पड़ रही हों
pannagair iva dīptāsyair vamadbhir jvalanaṃ raṇe | avakīrṇo 'bhavat pārthaḥ sphulijjair iva kāñcanaiḥ ||
ರಣಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಬಾಣಗಳು ದೀಪ್ತಮುಖ ಸರ್ಪಗಳಂತೆ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಉಗುಳುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಂಡವು. ಪಾರ್ಥ (ಅರ್ಜುನ) ಅವುಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಆವೃತನಾದನು—ಅವನ ಮೇಲೆ ಬಂಗಾರದ ಸ್ಫುಲಿಂಗಗಳ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವಂತೆ.
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness amid overwhelming violence: a dharmic warrior endures fearsome assaults without losing resolve, suggesting that courage and composure are ethical necessities when one is bound to a righteous duty in war.
In the thick of battle, Arjuna is struck by a dense shower of arrows. The poet compares the arrows to fire-spewing serpents and to golden sparks raining down, emphasizing the intensity of the attack and Arjuna’s being momentarily engulfed by it.