Shloka 26
Droṇa-parva Adhyāya 2: Karṇa’s lament, vow, and battle preparation after Bhīṣma’s fall
अश्वानग्रयान् पाण्डुराभ्रप्रकाशान् पुष्टान् सनातान् मन्त्रपूताभिरद्धि: । तप्तैर्भाण्डै: काउचनैरभ्युपेतान् शीघ्रान् शीघ्र सूतपुत्रानयस्व,'सूतपुत्र! तुम शीघ्र ही मेरे लिये श्रेष्ठ एवं शीघ्रगामी घोड़े ले आओ, जो श्वेत बादलोंके समान उज्ज्वल तथा मन्त्रपूत जलसे नहाये हुए हों, शरीरसे हृष्टपुष्ट हों और जिन्हें सोनेके आभूषणोंसे सजाया गया हो
sañjaya uvāca |
aśvān agrayān pāṇḍurābhra-prakāśān puṣṭān sanātān mantra-pūtābhir adbhiḥ |
taptair bhāṇḍaiḥ kāñcanair abhyupetān śīghrān śīghraṃ sūta-putrānayasva ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು— “ಓ ಸೂತಪುತ್ರನೇ! ಬೇಗ, ಇನ್ನೂ ಬೇಗ ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ, ವೇಗವಂತವಾದ, ದೀರ್ಘಸಹನಶೀಲ ಅಶ್ವಗಳನ್ನು ತಂದುಕೊಡು—ಪಾಂಡುರ ಮೇಘಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ಮಂತ್ರಪೂತ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ, ಬಲಿಷ್ಠ-ಪುಷ್ಟಿಯಾದ, ಮತ್ತು ತಾಪಿತ ಚಿನ್ನದ ಅಲಂಕಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ.”
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in a battlefield setting, the verse reflects a cultural ethic that power and action should be accompanied by auspicious preparation—strength and speed are valued, yet they are framed through ideals of purity, order, and proper equipment.
A commander issues an urgent order to a charioteer’s son to fetch the best, swiftest horses—white and radiant, ritually bathed, strong, and fitted with golden gear—signaling immediate mobilization for the next phase of combat.