Shloka 24
उपासज्रान् षोडश योजयन्तु धनूंषि दिव्यानि तथा55हरन्तु । असींश्व शक्तीश्व गदाश्न गुर्वी: शड्खं च जाम्बूनदचित्रनालम्,“मेरे सेवक बाणोंसे भरे हुए सोलह तरकश रख दें, दिव्य धनुष ले आ दें, बहुत-से खडगों, शक्तियों, भारी गदाओं तथा सुवर्णजटित विचित्र नालवाले शंखको भी ले आकर रख दें
upāsajran ṣoḍaśa yojayantu dhanūṃṣi divyāni tathā harantu | asīṃś ca śaktīṃś ca gadāś ca gurvīḥ śaṅkhaṃ ca jāmbūnada-citra-nālam ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು— “ನನ್ನ ಸೇವಕರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಹದಿನಾರು ತುಣೀರಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲಿ; ದಿವ್ಯ ಧನುಸ್ಸುಗಳನ್ನೂ ತರಲಿ. ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಖಡ್ಗಗಳು, ಶಕ್ತಿಗಳು (ಭಲ್ಲಗಳು), ಭಾರವಾದ ಗದೆಗಳು, ಮತ್ತು ಜಾಂಬೂನದ ಚಿನ್ನದಿಂದ ಜಡಿತವಾದ ವಿಚಿತ್ರ ನಾಳವಿರುವ ಶಂಖವನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ಇಡಲಿ.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how war is approached as disciplined preparation and display of martial resources; ethically, it points to the tension between organized kṣatriya duty and the grave moral consequences of escalating violence.
Sañjaya reports a command to attendants to lay out extensive weaponry—sixteen quivers, divine bows, swords, spears, heavy maces, and an ornate gold-inlaid conch—signaling immediate readiness for battle and the intensification of the conflict in Droṇa Parva.