Shloka 736
अपश्याम दिवं स्तब्ध्वा गच्छन्तं तं महाद्युतिम् । महातेजस्वी द्रोण जब आकाशको स्तब्ध करके ऊपरको जा रहे थे, उस समय हमलोगोंने यहाँसे उन्हें एक स्थानसे दूसरे स्थानको जाती हुई धूमरहित प्रज्वलित उल्काके समान देखा था
sañjaya uvāca | apaśyāma divaṃ stabdhvā gacchantaṃ taṃ mahādyutim | mahātejasvī droṇaḥ yathā ākāśaṃ stabdhvā ūrdhvaṃ gacchati sma, tadā vayam iha-sthāḥ taṃ dhūma-rahita-prajvalitolkā-sadṛśaṃ eka-sthānāt anya-sthānaṃ gacchantam apaśyāma |
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಮಹಾದ್ಯುತಿಮಂತನಾದ ದ್ರೋಣನು ಆಕಾಶವನ್ನೇ ಸ್ಥಂಭಿಸಿದಂತೆ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ನಾವು ಕಂಡೆವು. ನಾವು ನಿಂತಿದ್ದ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಅವನು ಧೂಮರಹಿತವಾಗಿ ಜ್ವಲಿಸುವ ಉಲ್ಕೆಯಂತೆ ಒಂದು ಸ್ಥಳದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid adharma-driven violence, the text frames the fall or departure of a great person through imagery of tejas (inner splendor). The ethical tension is that war consumes lives, yet the narrative still recognizes dignity, impermanence, and the awe inspired by extraordinary capability.
Sanjaya reports a striking vision: Drona appears to rise upward, as if the sky were held still, and is seen moving like a smokeless, blazing meteor from one point to another—an omen-like description marking a decisive moment connected with Drona’s end.