जघान गदया राजजन्नश्वत्थामानमित्युत । परप्रमथनं घोरं मालवस्येन्द्रवर्मण:,राजन्! तब महाबाहु भीमसेनने अपनी ही सेनाके एक विशाल हाथीको गदासे मार डाला। उसका नाम था अअश्वत्थामा। शत्रुओंको मथ डालनेवाला वह भयंकर गजराज मालवाके राजा इन्द्रवर्माका था
jaghāna gadayā rājan nāśvatthāmānam ity uta | parapramathanaṃ ghoraṃ mālavasya indravarmaṇaḥ ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ರಾಜನೇ! ಭೀಮಸೇನನು ತನ್ನದೇ ಸೇನೆಯ ಒಂದು ಮಹಾಗಜವನ್ನು ಗದೆಯಿಂದ ಕೊಂದುಹಾಕಿದನು; ಅದು ‘ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಆ ಭಯಂಕರ ಗಜರಾಜನು ಶತ್ರುಪಂಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಚೂರುಮೂರು ಮಾಡುವವನು; ಅವನು ಮಾಲವದ ರಾಜ ಇಂದ್ರವರ್ಮನಿಗೆ ಸೇರಿದವನು.
संजय उवाच
The verse highlights the moral pressure of wartime strategy: even mighty heroes may commit harsh acts that serve a larger tactical purpose, raising questions about dharma under extreme circumstances—how truth, intent, and consequence collide in battle.
Sañjaya reports that Bhīma kills an elephant in the Pāṇḍava army whose name is Aśvatthāmā. The elephant belongs to Indravarman of the Mālavas and is described as a fearsome enemy-crusher.