Shloka 30
भगवान् श्रीकृष्ण अर्जुनको सदा राधानन्दन कर्णसे बचाये रखते थे। उन्होंने रणभूमिमें अर्जुनको सूतपुत्र कर्णके सम्मुख खड़ा करनेकी कभी इच्छा नहीं की ।। अन््यांश्वास्मै रथोदारानुपास्थापयदच्युत: । अमाोधघां तां कथं शक्ति मोघां कुर्यामिति प्रभो,प्रभो! अपनी महिमासे कभी च्युत न होनेवाले भगवान् श्रीकृष्ण अन्यान्य महारथियोंको कर्णके पास इसलिये भेजा करते थे कि किसी प्रकार उस अमोघ शक्तिको व्यर्थ कर दूँ
sañjaya uvāca | bhagavān śrīkṛṣṇo 'rjunaṃ sadā rādhānandana-karṇāt paritrātum aicchat | sa kadācana raṇabhūmau arjunaṃ sūtaputra-karṇasya sammukhe sthāpayituṃ necchati sma || anyān anyān asmai rathodārān upāsthāpayad acyutaḥ | amoghāṃ tāṃ kathaṃ śaktiṃ moghāṃ kuryām iti prabho ||
ಭಗವಾನ್ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಸದಾ ರಾಧಾನಂದನ ಕರ್ಣನಿಂದ ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಕರ್ಣನ ಎದುರು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಅವನು ಎಂದಿಗೂ ಬಯಸಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅಚ್ಯುತನು ಇತರ ಇತರ ಮಹಾರಥಿಗಳನ್ನು ಕರ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದನು—“ಆ ಅಮೋಘ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ವ್ಯರ್ಥಗೊಳಿಸಬಹುದು?” ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿ.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in war, discernment and protective responsibility matter: Kṛṣṇa uses strategy to reduce catastrophic harm by ensuring Karṇa’s unfailing weapon is expended elsewhere, prioritizing the safeguarding of Arjuna and the larger dharmic outcome.
Sanjaya explains that Kṛṣṇa avoids a direct Arjuna–Karṇa confrontation while Karṇa still possesses an unfailing spear. To neutralize that threat, Kṛṣṇa arranges for other major warriors to engage Karṇa so that the weapon will be used up and rendered unavailable against Arjuna.