तैराहतास्ते शरशक्तिशूलै- गदाभिरुग्रै: परिचैश्व दीप्तै: । वजै: पिनाकैरशनिप्रहारै: शतध्निचक्रैर्मथिताश्व पेतु:,उन निशाचरोंके बरसाये हुए बाण, शक्ति, शूल, गदा, उग्र प्रज्वलित परिघ, वद्र, पिनाक, बिजली, शतघ्नी और चक्र आदि अस्त्र-शस्त्रोंके प्रहारोंसे रौंदे गये कौरव-योद्धा मर-मरकर पृथ्वीपर गिरने लगे
tair āhatās te śaraśaktiśūlaiḥ gadābhir ugraiḥ parighaiś ca dīptaiḥ | vajraiḥ pinākair aśaniprahāraiḥ śatadhnīcakrair mathitāś ca petuḥ ||
ಆ ನಿಶಾಚರರು ಸುರಿಸಿದ ಬಾಣ, ಶಕ್ತಿ, ಶೂಲ, ಉಗ್ರ ಗದೆಗಳು ಮತ್ತು ದೀಪ್ತ ಪರಿಘಗಳು; ಹಾಗೆಯೇ ವಜ್ರ, ಪಿನಾಕ, ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಹೊಡೆತಗಳು, ಶತಘ್ನಿ ಮತ್ತು ಚಕ್ರಗಳ ಆಘಾತಗಳಿಂದ ನುಚ್ಚುನೂರಾದ ಕೌರವ ಯೋಧರು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಸಾಯುತ್ತಾ ಭೂಮಿಗೆ ಬೀಳತೊಡಗಿದರು।
संजय उवाच
The verse highlights the ethical gravity of warfare: once mass violence is set in motion, it indiscriminately crushes lives and reveals the fragility of human power. It implicitly warns that adharma-fueled conflict leads to widespread ruin, making the battlefield a lesson in impermanence and accountability.
Sañjaya describes Kaurava fighters being overwhelmed by the night-rangers’ assault. A barrage of diverse weapons—arrows, spears, tridents, maces, blazing clubs, thunderbolt-like missiles, lightning-like strikes, śataghni projectiles, and discs—batters them until they collapse and die on the ground.