Shloka 32
हाहाकृतं सम्परिवर्तमानं संलीयमानं च विषण्णरूपम् | ते त्वार्यभावात् पुरुषप्रवीरा: पराड्मुखा नो बभूवुस्तदानीम्,साधारण सैनिक विषादकी मूर्ति बनकर हाहाकार करते हुए सब ओर भाग-भागकर छिपने लगे; परंतु जो पुरुषोंमें श्रेष्ठ वीर थे, वे आर्यपुरुषोंके धर्मपर स्थित रहनेके कारण उस समय भी युद्धसे विमुख नहीं हुए
hāhākṛtaṃ samparivartamānaṃ saṃlīyamānaṃ ca viṣaṇṇarūpam | te tv āryabhāvāt puruṣapravīrāḥ parāṅmukhā no babhūvus tadānīm |
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಸಾಮಾನ್ಯ ಸೈನಿಕರು ‘ಹಾಯ್-ಹಾಯ್’ ಎಂದು ಕೂಗಿ, ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ ಇತ್ತಿಚ್ಚೆ ಓಡಾಡುತ್ತಾ, ಅಡಗುತ್ತಾ, ವಿಷಣ್ಣರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದರು; ಆದರೆ ಪುರುಷಪ್ರವೀರರಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವೀರರು ಆರ್ಯಭಾವದ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಯುದ್ಧದಿಂದ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಲಿಲ್ಲ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts panic-driven flight with steadfastness rooted in ārya-bhāva (noble ethical discipline): true heroes do not abandon their duty even when fear spreads through the ranks.
On the battlefield, ordinary troops cry out, scatter, and hide in despair, while the leading warriors remain facing the fight, refusing to retreat because they uphold the noble warrior code.