Shloka 3
अलायुधविषफक्त तु भैमसेनिं महाबलम् । दृष्टवा कर्णो महाबाहु: पञज्चालान् समुपाद्रवत्,जिस समय महाबली घटोत्कच अलायुधके साथ उलझा हुआ था, उस समय उसे उस अवस्थामें देखकर महाबाहु कर्णने पांचालोंपर धावा किया
Alāyudha-viṣa-phaktaṃ tu Bhīmaseniṃ mahābalam | dṛṣṭvā Karṇo mahābāhuḥ Pāñcālān samupādravat ||
ಅಲಾಯುಧನೊಂದಿಗೆ ವಿಷಬಾಧಿತವಾಗಿ ಗಾಯಗೊಂಡ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಭೀಮಸೇನಪುತ್ರ ಮಹಾಬಲ ಘಟೋತ್ಕಚನು ಘೋರ ಸಮರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಮಹಾಬಾಹು ಕರ್ಣನು ಅವಕಾಶ ಹಿಡಿದು ಪಾಂಚಾಲರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದನು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse implicitly reflects how war pressures warriors toward tactical opportunism—striking where the enemy is vulnerable—raising ethical tension between strategic necessity and compassion. It invites reflection on how dharma becomes difficult to discern amid battlefield calculations.
While Ghaṭotkaca is entangled in combat with Alāyudha and is in a weakened/poison-affected state, Karna notices this situation and launches an attack on the Pāñcāla forces.