Shloka 73
तमज्जनचयप्रख्यं कर्णो दृष्टयवा महीधरम्,घटोत्कचको अंजनराशिके समान काला पर्वत बनकर अपने झरनोंद्वारा भयंकर अस्त्र- शस्त्रोंको प्रवाहित करते देखकर भी कर्णके मनमें तनिक भी क्षोभ नहीं हुआ। उसने मुसकराते हुए-से अपना दिव्यास्त्र प्रकट किया
sañjaya uvāca | tam ajjanacaya-prakhyaṁ karṇo dṛṣṭvā mahīdharam, ghaṭotkacaṁ vā añjana-rāśi-samam kāla-parvata-bhūtaṁ jharair bhayaṅkarāstrāṇi śastrāṇi ca pravāhayantam api dṛṣṭvā karṇasya manasi tan-mātraṁ kṣobho nābhavat | sa tu smayamāna iva divyāstram āvirbabhāva |
ಘಟೋತ್ಕಚನು ಅಂಜನರಾಶಿಯಂತೆ ಕಪ್ಪಾದ ಪರ್ವತರೂಪ ಪಡೆದು, ಜಲಪಾತಗಳಂತೆ ಭಯಂಕರ ಅಸ್ತ್ರ-ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರೂ ಕರ್ಣನ ಮನಸ್ಸು ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಕಲುಷಿತವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ನಗುತಿರುವವನಂತೆ ತನ್ನ ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿ ಸಿದ್ಧನಾದನು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ideal of steadiness under threat: even amid terrifying displays of force, Karṇa remains unshaken and acts with controlled resolve. Ethically, it underscores composure and disciplined action in crisis, rather than panic or cruelty.
Ghaṭotkaca appears as a fearsome, mountain-like figure, unleashing weapons in overwhelming streams. Karṇa, instead of being disturbed, stays calm and smilingly brings forth a divine weapon to counter him.