Shloka 51
क्षिप्ता55 भ्राम्प शरै: सापि कर्णेनाभ्याहतापतत् । तब कुपित हुए घटोत्कचने सोनेके कड़ेसे विभूषित गदा घुमाकर चलायी, किंतु कर्णके बाणोंसे आहत होकर वह भी नीचे गिर पड़ी ।। ५० इ || ततोअन्तरिक्षमुत्पत्य कालमेघ इवोन्नदन्
kṣiptā bhīmapaśaraiḥ sāpi karṇenābhyāhatāpatat | tato 'ntarikṣam utpatya kālamegha ivonnadan ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದರು—ಸುತ್ತಿಸಿ ಎಸೆದ ಆ ಗದೆ ಕರ್ಣನ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಆಘಾತಗೊಂಡು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಅನಂತರ ಘಟೋತ್ಕಚನು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಹಾರಿಬಂದು, ಕಾಳಮೇಘದಂತೆ ಗರ್ಜಿಸಿದನು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the instability of power in battle: even a forcefully launched weapon can be neutralized by superior counteraction. Ethically, it points to how anger and retaliation perpetuate violence—after a setback, wrath rises again rather than settling into restraint.
Karṇa’s arrows strike the hurled weapon so that it falls. Immediately after, Ghaṭotkaca leaps into the sky and roars like a dark thundercloud, signaling renewed aggression and an escalation of the duel.